Kontrola częstości bicia serca (tętna)

Kontrola częstości bicia serca oznacza, że pacjent i lekarz zaakceptowali migotanie przedsionków jako stan pacjenta, ale może okazać się konieczne kontrolowanie częstości bicia serca (liczby uderzeń serca na minutę), aby pacjent nie doświadczał objawów.

Jeśli lekarz nie potrafi przywrócić prawidłowego rytmu serca (nieudana próba) lub uważa, że z powodu zasadniczej choroby serca pacjenta przywrócenie u niego prawidłowego rytmu zatokowego jest prawie niemożliwe, zaleci w ramach leczenia AF kontrolę częstości bicia serca.

  • Farmakologicznie

Lekarz może przepisać leki w celu przywrócenia prawidłowego tętna (70-110 uderzeń na minutę w spoczynku).

W zależności od objawów pacjenta lekarz może wybrać ścisłą kontrolę tętna (utrzymanie tętna w spoczynku na poziomie 70-90 uderzeń na minutę) lub łagodną kontrolę tętna (utrzymanie tętna na poziomie 100-110 uderzeń na minutę w spoczynku).

Leki, które można stosować do kontrolowania częstości akcji serca to:

  • Beta-blokery : zwalniają pracę serca zarówno podczas spoczynku, jak i aktywności. Zazwyczaj są one pierwszym wyborem niezależnie od zasadniczych chorób serca pacjenta.
  • Blokery kanałów wapniowych: kontrolują częstość bicia serca, ale nie można ich stosować u pacjentów z niewydolnością serca lub niskim ciśnieniem krwi.
  • Digoksyna : kontroluje tętno podczas spoczynku, ale nie podczas wysiłku. Jeśli w monoterapii dioksyna nie spowolniła wystarczająco tętna, czasami dodaje się do niej beta-adrenolityki lub rzadziej blokery kanałów wapniowych.
  • Amiodaron: Zdarza się, że lekarz może zdecydować o kontrolowaniu częstości bicia serca pacjenta za pomocą tego leku w monoterapii lub w skojarzeniu z beta-adrenolitykami. Amiodaron jest bardzo skuteczny w kontrolowaniu częstości akcji serca, ale powoduje poważne działania niepożądane przy długotrwałym leczeniu. Gromadzi się w tarczycy, płucach, skórze itp.

 

 

Dowiedz się więcej o: „Jak mogę zmienić swoje życie?”

 


Powiązane strony