In order to bring you the best possible user experience, this site uses Javascript. If you are seeing this message, it is likely that the Javascript option in your browser is disabled. For optimal viewing of this site, please ensure that Javascript is enabled for your browser.

Testy i badania

Testy i badania

Testy i badania

JAK ROZPOZNAJE SIĘ MIGOTANIE PRZEDSIONKÓW?

Zasadniczo lekarz diagnozuje migotanie przedsionków mierząc tętno na nadgarstku lub osłuchując klatkę piersiową pacjenta stetoskopem. Stwierdzenie nieregularnego i przyśpieszonego tętna może wskazywać na migotanie przedsionków. Formalną diagnozę migotania można jednak postawić dopiero na podstawie wyników badania EKG. Ogólnie rzecz biorąc, konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych badań w celu zidentyfikowania potencjalnych podstawowych przyczyn migotania.

TESTY I BADANIA

Elektrokardiogram (EKG)

EKG jest procedurą diagnostyczną służącą do rozpoznawania migotania. EKG jest szybkie, bezbolesne i polega na rejestracji zapisu elektrycznej aktywności serca poprzez umieszczone na skórze osoby badanej elektrody. Elektrody umieszczane są na ramionach, nogach i klatce piersiowej osoby badanej (patrz zdjęcie poniżej). Badanie trwa zaledwie kilka minut i może zostać przeprowadzone w przychodni lekarza rodzinnego lub w szpitalu.

Standardowe EKG spoczynkowe rejestruje bicie serca tylko przez kilka sekund. Jeśli w momencie badania migotanie przedsionków nie wystąpi, konieczne jest zastosowanie innych form monitorowania serca przez dłuższy czas.

 

Monitorowanie akcji serca

Wykrycie migotania przedsionków może okazać się trudniejsze u osób, u których pojawia się ono wyłącznie przejściowo. W niektórych wypadkach niezbędne jest monitorowanie akcji serca za pomocą zapisu EKG przez 24 godziny lub dłużej (czasami nawet przez ponad 7 dni). To badanie, które zwane jest badaniem metodą Holtera, polega na przyklejeniu do ściany klatki piersiowej 4 elektrod połączonych ze specjalnym urządzeniem rejestrującym. Urządzenie można bez problemu zakryć ubraniem. Badanie metodą Holtera nie wymaga hospitalizacji i obejmuje monitorowanie pracy serca w codziennym życiu badanego, zatem badany podczas rejestracji pomiaru powinien prowadzić zwykły tryb życia. Badany musi prowadzić dziennik pacjenta, w którym zapisuje swoje dolegliwości oraz po jakich czynnościach wystąpiły. Wyniki badania umożliwią lekarzowi szczegółową analizę rytmu serca oraz dolegliwości zarejestrowanych w trakcie badania.

Alternatywnym badaniem rytmu serca jest monitorowanie akcji serca. Monitorowanie akcji serca polega na zapisie rytmu serca tylko w określonych momentach podczas noszenia urządzenia, automatycznie lub po ręcznym uruchomieniu zapisu, np. w razie wystąpienia objawów. Takie noszone urządzenia rejestrujące akcję serca można stosować przez okres do 2 tygodni.

Jeśli badanie nie potwierdzi migotania, ale nadal istnieje podejrzenie, że u badanego występuje arytmia, w określonych przypadkach może zostać zastosowany wszczepialny lub implantowany monitor pracy serca w celu ciągłego monitorowania rytmu serca. Miniaturowy monitor jest umieszczany pod skórą na klatce piersiowej pacjenta i zapisuje zmiany rytmu serca przez okres do trzech lat.

Wiele osób kupuje swoje własne monitory, które podłącza do smartfonu i stosuje do zapisywania rytmu serca lub generowania zapisu EKG. W momencie wystąpienia objawu wystarczy włączyć odpowiednią aplikację na smartfonie i rozpocząć zapis EKG (np. AliveCor). Lekarz powinien przeanalizować uzyskane w ten sposób zapisy, aby potwierdzić diagnozę migotania.

Badania krwi

Po ustaleniu diagnozy migotania, czasami zlecane są również badania krwi. Badania krwi nie są wprawdzie niezbędne do postawienia diagnozy migotania przedsionków, lecz mogą pomóc w ustaleniu, dlaczego u pacjenta wystąpiło migotanie, np. na skutek problemów z tarczycą bądź zaburzeń równowagi elektrolitów w organizmie. Badania krwi umożliwią lekarzowi dobranie optymalnego sposobu leczenia.

Echokardiogram

Echokardiogram, często zwany echem lub USG serca, to badanie ustalające wielkości i funkcje serca. Jest ono całkowicie bezbolesne i bezpieczne. W jego trakcie, lekarz lub technik wykonuje USG klatki piersiowej za pomocą trzymanego w dłoni urządzenia pokrytego niewielką ilością żelu. Badanie umożliwia zobrazowanie struktury i funkcji czterech głównych jam serca, mięśnia sercowego i zastawek.

artykuł1

 

Echokardiografia przezprzełykowa

Echokardiogram przezprzełykowy (TEE) jest metodą obrazowania serca przez przełyk (przewód prowadzący z ust do żołądka). Ze względu na umiejscowienie serca w klatce piersiowej, TEE umożliwia uzyskanie bardzo szczegółowego obrazu najważniejszych części serca u osób z migotaniem przedsionkowym (lewego przedsionka i uszka oraz otaczającego je mięśnia sercowego i zastawki). TEE to najwyższy standard, jeśli chodzi o wykrywanie zakrzepów krwi, które mogą się tworzyć na skutek migotania. Badanie polega na wprowadzeniu elastycznej rurki przez usta badanego do jego przełyku. Z reguły przed zabiegiem badany otrzymuje lek pomagający mu się rozluźnić podczas badania.

Dodatkowe obrazowanie serca

Pacjent może wymagać dodatkowego obrazowania serca w zależności od zebranego u niego wywiadu. Tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny serca służą do szczegółowej analizy struktury i funkcji serca. W przeciwieństwie do innych badań obrazujących, rezonans magnetyczny nie wykorzystuje promieniowania ani nie powoduje zwiększenia ryzyka zachorowania na raka. Obrazy uzyskane za pomocą tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego zasadniczo wykorzystane są do podjęcia decyzji o sposobie leczenia migotania przedsionków. Proces podejmowania decyzji o leczeniu migotania obejmuje ustalenie jego przyczyn oraz planowanie i przeprowadzanie procedur ablacji przeznaczyniowej. Obrazy z badania zestawiane są z wynikami elektrogramu wewnątrzsercowego wygenerowanymi w trakcie badania elektrofizjologicznego, w celu uzyskania szczegółowego elektrofizjologicznego obrazu serca.

Próba wysiłkowa

Niektóre przyczyny lub skutki migotania przedsionków są łatwiejsze w zdiagnozowaniu, gdy serce jest obciążone wysiłkiem fizycznym i szybko bije. Próba wysiłkowa obejmuje stymulację pracy serca poprzez wysiłek fizyczny lub podanie środków farmakologicznych badanemu. W zależności od pacjenta wykonuje się badanie EKG, echokardiogram, rezonans magnetyczny lub inne badanie, aby określić pracę serca podczas jego obciążenia wysiłkiem.